آنچه را که هست بنامید ، قتل عام در آستانه اروپا اروپا


سه شنبه شب است و دزدگیر تلفن مدام زنگ می زند. در مدیترانه مرکزی چندین قایق پریشان وجود دارد. این بار صدای زن در آن سوی خط شنیده می شود: “ما 100 نفر هستیم ، این یک لنج سیاه است ، ما در آبهای بین المللی هستیم. موتور ما این است که کار نمی کند، کودکان و نوزادان، کودک من وجود دارد. “تیم زنگ هشدار ما صداهای وحشت زده در پس زمینه را می شنود و کودک او یوسف در حال گریه است. ما سعی می کنیم آنها را آرام کنیم ، مختصات GPS آنها را بخواهیم و بلافاصله همه مقامات را آگاه کنیم. تلفن به شخصی تحویل داده می شود که به ما می گوید ،” موتور ما این کار را نمی کند او کار می کند ، بچه دارد ، هیچ کاری برای انجام دادن وجود ندارد ، جایی برای رفتن نیست. “

دوازده ساعت طولانی می گذرد تا اینکه تنها قایق نجات در دریا ، Open Arms ، با ناراحتی به قایق می رسد. در حین نجات ، لنج زیر وزن بیش از 110 نفر سقوط کرد و باعث سقوط همه در آب شد و 5 نفر را کشت. ساعاتی بعد ، Open Arms ویدئویی از زنی ، مادر یوسف ، منتشر کرد که با ناامیدی بدنبال نوزاد خود که در دریا گم شده بود ، در جستجوی آن بود. یوسف زنده و در داخل سلاح های باز پیدا خواهد شد ، اما با وجود تلاش های بی وقفه نیروهای امدادی ، چند ساعت بعد در کشتی نجات می میرد. یوسف علی کان شش ماهه بود و اکنون در لامپدوسا به خاک سپرده شده است. مادر وی 18 ساله است و پدرش در زندان لیبی است.

هفته گذشته دست کم 110 جان خود را در مدیترانه از دست داد. روز سه شنبه ، سازمان بین المللی مهاجرت (IOM) گفت 13 نفر از جمله یک کودک هنگام واژگون شدن قایق خود در سواحل لیبی غرق شدند. روز چهارشنبه ، شش نفر از جمله یوسف غرق شدند در حالی که نجاتگران غیرنظامی Open Arms در حال نجات 110 نفر از سرنشینان قایق سیاه بودند.

روز پنجشنبه ، ده ها جسد در سواحل لیبی شستشو شدند – حداقل 74 نفر در یک غرق شدن کشتی اصلی جان خود را از دست دادند ، تنها 47 نفر به لطف مداخله ماهیگیران محلی جان سالم به در بردند. تصویر بدن این نوزاد ، تقریباً هم سن یوسف ، در شبکه های اجتماعی دست به دست می شد ، اما هیچ کس نتوانست به او اسمی بدهد یا مادرش را پیدا کند. در همان روز ، پزشکان بدون مرز از حادثه دیگری خبر داد که در آن 20 نفر در یک غرق شدن کشتی دیگر جان خود را از دست دادند: به لطف ماهیگیران ، فقط سه زن دوباره زنده ماندند.

تیم های تعویض Alarm Phone ما آخرین کسانی بودند که با برخی از این قایق ها با مردم مضطرب صحبت کردند و آنها باید قبل از شکستن خط به صدای وحشت زده گوش دهند. به عنوان اعضای این شبکه ، که یک خط تلفن دائمی برای دریافت فاجعه از مدیترانه برقرار می کند ، مرگ در دریا برای ما بسیار آشنا شده است. در حمایت از بیش از 3300 قایق طی شش سال گذشته ، شاهد تلفات بی شماری در دریا بوده ایم. بعضی اوقات ما فقط چند روز بعد می فهمیدیم که برای افرادی که با آنها صحبت کردیم وقتی اجساد را در امتداد سواحل شستشو کردیم یا وقتی نزدیکان ناامید با ما تماس گرفتند ، نام و عکس عزیزانشان را برای ما ارسال کردند. صدها نفر از آنها

روزهای گذشته برای ما سخت بوده است. شبکه کوچک ما در تلاش است تا خط تلفن 24 ساعته خود را برای حمایت از صدها نفر از افراد نیازمند که می خواهند به ایتالیا ، یونان یا اسپانیا برسند ، حفظ کند. ما اغلب دهها ساعت یا چند روز با افراد نیازمند در ارتباط بوده ایم. صحبت با مردم در دریا آسان نیست. تماس ها به طور منظم قطع می شوند ، وحشت در هواپیما و وزش باد شدید معمولاً درک فرد از آن طرف خط را غیرممکن می کند. ما اغلب نمی توانیم به مردم اطمینان دهیم که نجات به زودی خواهد آمد زیرا مقامات هیچ پاسخی نمی دهند. به جای اطمینان بخشیدن به آنها ، باید از آنها بخواهیم که اعداد دشوار را بارها و بارها بخوانند: مختصات GPS که در صورت نیاز به نجات برای همه مقامات ارسال می کنیم. اغلب بیهوده است.

وظیفه کمک به افرادی که در معرض خطر غرق شدن هستند به اندازه کافی دشوار است اما دشوارتر از مقامات اروپایی است که به طور منظم از پاسخ دادن به درخواست های ما برای فاجعه امتناع می ورزند. کمبود کمکی که در روزهای اخیر شاهد آن بوده ایم از این قاعده مستثنی نیست. معمولاً مقامات اروپایی تلفن را قطع یا قطع نمی کنند. یا آنها از مسئولیت نجات امتناع می ورزند و منتظر مداخله سایر مقامات هستند. یا آنها به مقامات لیبی اشاره می کنند که آنها نیز در دسترس نیستند و در هر صورت مردم را به یک منطقه جنگی که در آن کشتار ، شکنجه و تجاوز در اردوگاه های مهاجران به صورت منظم تبدیل شده است ، باز می گردانند.

اگر مقامات به درخواستهای ما برای فاجعه پاسخ کافی می دادند ، امروز بستگان ، دوستان ، اقوام و خود ما عزادار نمی شدیم. مرگ در دریا اجتناب ناپذیر نیست. مراکز هماهنگی نجات دریایی اروپا فقط ناکارآمد نیستند: آنها بخشی از یک رژیم خشونت آمیز هستند که تلاش می کند مهاجران ناخواسته را بدون توجه به هزینه آنها بیرون نگه دارد.

همانطور که در روزهای اخیر شاهد آن بوده ایم ، هزینه ها نیز زیاد است. بدون حمایت فعال ما و تلاش شجاعانه Open Arms ، صدها نفر دیگر هفته گذشته غرق شده بودند. Open Arms در حال حاضر تنها دارایی نجات غیرنظامیان در دریا است ، زیرا سایر افراد در حال حاضر توسط مقامات ایتالیایی و کشورهای عضو اتحادیه اروپا مسدود شده اند ، که همچنان به بازی های سیاسی با زندگی مهاجران ادامه می دهند.

ما هنوز نمی دانیم که این هفته چند نفر جان خود را از دست داده اند. ما همچنان درخواست هایی را از بستگانشان دریافت می کنیم که اقوام آنها در قایق هایی که با کشتی های ثبت شده کشتی مطابقت ندارند ، ناپدید شده اند. شمارش رسمی مرگ همیشه اشتباه است ، زیرا بسیاری از کشتی ها هرگز در گورستان های مایع که در آن مدیترانه رخ داده است ، قابل مشاهده نیست. این دریا وسیع همراه با بدن انسان ، خشونت مقامات اروپایی را که تصمیم می گیرند مردم را غرق کنند پنهان می کند.

ما اکنون شش سال است که این کار فوری را انجام می دهیم. ما خسته ، غمگین و عصبانی هستیم ، اما چالش برانگیز هم هستیم. ما از همان ابتدا خواستار تغییراتی اساسی در سیاست های مهاجرت اروپا ، آزادی حرکت و راهروهای امن هستیم. شبکه هایی مانند Alarm Phone و نجاتگران مدنی راه حل نیستند. ما می دانیم که مهم نیست که تعداد قایق نجات در آنجا باشد ، انتقال مدیترانه همچنان خطرناک و کشنده خواهد بود. افراد نباید سوار قایق های غیرقابل جستجو شوند و جان خود را برای رسیدن به مکانی از امنیت و آزادی به خطر بیندازند.

یک روز ما می خواهیم بدون وجود صدای وحشت از دریا و روی یک خط تلفن ناامن ، دیگر موجودیت خود را از دست بدهیم و دوباره بتوانیم بخوابیم. اما تا آن زمان ، ما به همبستگی با مردم در حال حرکت و علیه رژیم مرگبار مرزی در اروپا ، به مبارزه ادامه خواهیم داد.

نظرات بیان شده در این مقاله از دیدگاه نویسندگان است و لزوماً منعکس کننده تحریریه الجزیره نیست.



Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>