سکوت بازمانده: به خاطر سپردن دادگاههای نورنبرگ اخبار آلمان


در 20 نوامبر 1945 ، چند ماه پس از پایان جنگ جهانی دوم ، یک سری دادگاه های نظامی در شهر نورنبرگ آلمان آغاز شد.

اولین دادگاه پرونده بزرگ جنایات جنگی بود که در آن 22 نازی عالیرتبه در کاخ دادگستری به دادگاه کشانده شدند. دوازده متهم به اعدام محکوم می شوند.

12 دادگاه دیگر – معروف به دادرسی بعدی نورنبرگ – بین سالهای 1946 و 1949 در نورنبرگ برگزار شد.

هفتاد و پنج سال پس از آغاز دادگاه های نورنبرگ ، از سه نفر می شنویم که زندگی آنها سایه ای طولانی بر دادگاه ها و رویدادهای بعدی داشته است: پسر یکی از متهمان ، پسر یکی از دادستان ها و دختر بازمانده هولوکاست.

تالی نیتس بنیانگذار و مدیر مرکز ژوهانسبورگ برای نسل کشی و هولوکاست است. پدرش ، موسی ، 14 ساله بود که برای اولین بار به اردوگاه کار اجباری و بعداً به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شد.

در اینجا او توصیف می کند که بزرگ شدن در سایه هولوکاست چگونه بود:

در کودکی که در دهه 1960 بزرگ می شد ، سکوت بسیار زیاد بود. در آن زمان ، بسیاری از بازماندگان در مورد این تجربه صحبتی نکردند. این مکانیزم کنار آمدن بود – نیازی به تمرکز نه بر گذشته بلکه در بازسازی زندگی فرد.

پدرم هرگز مرا نشاند تا خاطراتش را تعریف کند. درد و ضربه او غیرقابل گفتن بود ، او آنها را بی سر و صدا حمل می کرد ، اما شما می توانستید او را احساس کنید ، و این از کابوس های او و ترس از فضاهای محدود بیرون می آید.

از بسیاری جهات ، سکوت بیش از آن چیزی بود که کلمات می توانستند بیان کنند. آنقدر درد در او بود.

او به جز برادر بزرگترش ، عموی من شانوچ یا هنریک ، تمام خانواده خود را از دست داده بود.

دایی من مخالف پدرم بود – او سخنران بود. او می گفت: “بنشین ، بگذارید برایت بگویم” ، و سپس داستان هایی را از زندگی اش تعریف کرد.

تالی نیتس با عکسی از پدرش موسی ترنر در هولوکاست و نسل کشی در ژوهانسبورگ [Photo courtesy of Jono David]

شاید به دلیل اینکه خانواده خود را از دست داده اند ، با دیگر بازماندگان بسیار نزدیک بودند. اگرچه آنها از نظر خون و خونخواه نبودند ، اما این افراد “عمو و خاله” های ما شدند. آنها با هم درمورد آنچه “آنجا” رخ داده صحبت می کنند ، اما از زبانهایی مانند لهستانی استفاده می کنند که من نمی توانم آنها را درک کنم.

من فکر می کنم پس از دادگاه تبلیغاتی گسترده آدولف آیشمن ، یکی از اصلی ترین سازمان دهندگان هولوکاست ، در اورشلیم در سال 1961 ، پدر من کمی بیشتر درباره آنچه برای او اتفاق افتاده بود به دیگران گفت. اما او چیز زیادی با فرزندانش نداشت.

این چیزی است که من می دانم.

خانواده پدرم از یک شهر کوچک در جنوب لهستان به نام نووی تارگ بودند. چند ساعت با کراکوف در کوههای تاترا ، نزدیک زاکوپان فاصله دارد. این یک منطقه کوهستانی زیبا ، پر از شهرهای کوچک و روستاها ، رودخانه ها و جنگل ها است. مکان فوق العاده ای برای بزرگ شدن بود.

خانواده او طبقه متوسط ​​بودند و پدربزرگ من تجارت خز داشت.

دفن ، نزدیک مکانی که موسی ترنر بزرگ شده است [Photo courtesy of Tali Nates]

سوزاندن مردگان و مژه ها برای سیب زمینی

اما پس از آن جنگ آغاز شد و آلمانی ها در روز اول به شهر خود رسیدند. یک محله یهودی نشین به زودی تاسیس شد و جامعه یهودیان مجبور شدند به چند خیابان خود بروند.

در سال 1940 ، پدرم را به اردوگاه کار اجباری در زاکوپانه فرستادند تا در یک معدن سنگ در کوهپایه کوه کروکوف کار کند. او مجبور شد سنگها را بریده و به محلی که قبلاً اسکی کرده بود منتقل کند.

از آنجا او را به اردوگاه کار اجباری پلاشوف در کراکوف فرستادند.

در پلاشوف او دوباره با برادرش ملاقات کرد. عموی من که زودتر به پلاشوف اعزام شده بود ، شنید که گروهی از زندانیان از زاکوپانه وارد شده اند و پدرم را در میان آنها پیدا کرده اند. آنها بیش از دو سال است که یکدیگر را ندیده اند. آنها در آغوش گرفتند و گریه کردند و قسم خوردند که دیگر هرگز از هم جدا نخواهند شد.

در اردوگاه آنها با هم به عنوان نجار و سازنده کار می کردند.

سپس ، در سال 1944 ، فرمانده اردوگاه ، آمون گوت ، به برخی از زندانیان دستور داد تا در اردوگاه محل دفن قربانیان هولوکاست ، گورهای دسته جمعی را باز کنند. این بخشی از طرح نازی ها بود تا شواهد جنایات آنها را از بین ببرد.

پدر و عموی من بخشی از Sonderkommando 1005 بودند ، گروه های ویژه ای از زندانیان که برای این منظور ایجاد شده بودند. آنها مجبور شدند گورها را باز کرده و اجساد داخل آن را بسوزانند. به آنها ماسک دادند تا بینی آنها را بپوشانند زیرا بوی آن بسیار بد بود. پدر من در آن زمان فقط 17 سال داشت.

گث برای تیراندازی تصادفی زندانیان برای سرگرمی رسوا بود. او یک بار به مردی که کنار عموی من ایستاده بود شلیک کرد. پدر و عموی من از روزی به روز دیگر نمی دانستند که آنها زنده می مانند یا می میرند.

یک بار پدرم را از اردوگاه برای کار در برخی زمینه ها فرستادند. برخی از دهقانان لهستانی سیب زمینی را برای زندانیان گذاشته بودند و پدرم آنها را برد. اما او جستجو شد و سیب زمینی ها پیدا شد. به او مجازات 50 شلاق دادند. زخم های مژه تورم دائمی در قسمت بالای سر وی ایجاد می کند و بعداً در زندگی از سردردهای شدیدی رنج می برد. وی در سال 1974 بر اثر سرطان مغز درگذشت 48 ساله بود.

فهرست شیندلر

پدر و عموی من احتمالاً در جریان هولوکاست می مردند ، اما با کمک اسکار شیندلر ، صنعتگر آلمانی که جان 1200 یهودی را با استخدام در کارخانه های خود نجات داد.

پدر و عموی من در صفحه 10 لیست او بودند. آنها هرگز نمی فهمیدند که چگونه این مسئله را تحمل کردند ، اما سرانجام به بروننلیتز منتقل شدند ، اردوگاهی که توسط شیندلر ایجاد شده بود و قرار بود در آنجا مهمات تولید شود.

صفحه 10 از لیست شیندلر از پدر و عموی تالی نیتس ، موسی و هنریک ترنر [Photo courtesy of Tali Nates]

اما یهودیان در این اردوگاه هرگز ساخت مهمات را تمام نکردند. آنها کار کردند ، اما همه چیز به عمد کارشکنی شد. در بیرون محافظانی وجود داشت ، اما شیندلر هرگز اجازه ورود به آنها را نمی داد و معروف بود که به اعضای شوتز استافل (SS) رشوه می داد تا از اعدام کارگرانشان جلوگیری کند.

پدر و عموی من عاشق اسکار شیندلر و همسرش امیلی بودند. آنها داستانهایی را در مورد چگونگی تغذیه شرابهای شسته به آنها هنگام گرسنگی بیان کردند. اما حتی شیندلر نیز نتوانست غذای کافی برای 1200 نفر را بدست آورد. بنابراین ، در ماه مه 1945 ، هنگامی که آنها توسط روس ها آزاد شدند ، پدر من فقط 38 کیلوگرم وزن داشت.

پدر و عموی من پس از آزادی تصمیم گرفتند که جدا شوند ، زیرا پدرم روند آوارگی در سازمان ملل را طی می کرد و سرانجام برای تکمیل تحصیلات به فرایبورگ آلمان فرستاده شد ، تا اینکه دایی به شهر خود بازگشت. منتظر خانواده اش باشد. او آن وقت نمی دانست که دیگر خانواده ای باقی نمانده است. دو خواهر پدر و عموی من در 30 آگوست 1942 در اردوگاه مرگ بلزک کشته شدند.

طرحی از سلا و هلن ترنر ، خواهران موسی ترنر که در بلزک کشته شدند [Photo courtesy of Tali Nates]

اسمش چیه؟

وقتی متولد شدم ، در سال 1961 ، پس از کشته شدن خواهران و مادر پدرم ، اولین دختر خانواده بودم. برای پدر و عموی من ، این تولد خوشبختی زیادی برای من ایجاد کرد و این احساس را داشت که جای دختران گمشده را خواهم گرفت. از نظر آنها ، من مانند یک شمع یادبود بودم ، نمادی از همه ضررهایی که متحمل شده بودند ، از همه چیز دیگر.

مادرم نمی خواست مرا تعمید دهد. او می خواست نامی داشته باشم که هیچ معنایی دردناک نداشته باشد. اما پدرم می خواست بعد از یکی از خواهرانش مرا تعمید دهد.

آنها در این باره بحث کردند و من چندین روز ناشناس ماندم تا اینکه آنها با یک مصالحه موافقت کردند – نام کوچک تالی را که هیچ معنایی با گذشته نداشت ، و نام دوم هلن را به نام خواهر بزرگ پدرم ، که 16 ساله بود ، کشته شد. به این ترتیب وزن مردگان و امید به آینده با من بود.

فرزندان بازماندگان اغلب به نام افرادی که زنده نمانده اند نامگذاری می شوند. برخی حتی تصویری از افرادی که نام آنها را بر خود دارند ، ندارند.

یادبود ایمان در محل اردوگاه Belzec در لهستان ، جایی که خاله های تالی نیتس کشته شدند [Photo courtesy of Emmanuel Santos]

“نه فقط یک دادگاه”

من برای اولین بار در نورنبرگ بودم که در سال 2016 توسط آکادمی اصول بین المللی نورنبرگ دعوت شدم. این گردهمایی معلمان هولوکاست از سراسر جهان بود. ما زمان زیادی را در دادگاه 600 ، جایی که دادگاه های نورنبرگ برگزار شد ، گذراندیم.

نورنبرگ برای دختر یک بازمانده چند لایه است. این نورنبرگ در راهپیمایی های نورنبرگ و فیلم های تبلیغاتی لنی ریفنشتال است. این نورنبرگ از Der Sturmer ، روزنامه ضد یهودی است. نورنبرگ از قوانین نورنبرگ در سپتامبر 1935 بود که یهودیان آلمان را از تابعیت سلب کرد. این نورنبرگ است ، جایی که کنیسه در Crystalnacht سوزانده شد. این نورنبرگ از دادگاه 600 و دادگاههای نورنبرگ است.

تالی نیتس (ردیف عقب ، دوم از راست) با سرپرستان دانشجویی از دانشگاه کیپ تاون ، در دادگاه 600 در نورنبرگ در سال 2017. [Photo courtesy of JHGC collection]

پدر من به طور خاص در مورد دادگاههای نورنبرگ صحبت نکرد ، اما او به لزوم دستیابی به عدالت از مجاری قانونی اعتقاد داشت. در جریان دادرسی علیه آیشمن ، او را به رادیو چسباندند. عموی من آنقدر به دادخواست اعتقاد داشت که در دادگاه جنایات جنگی در دهه 1960 در فرایبورگ شهادت داد.

سالها دانش آموزان را به لهستان می بردم تا از اردوگاه های کار اجباری نازی ها و دیگر مکان های مربوط به هولوکاست دیدن کنم. و سپس در سال 2015 ، شروع به گرفتن رهبران دانشجویی از دانشگاه کیپ تاون و دانشگاه ایالتی فری در تورهای تحصیلی به آلمان کردم. بازدید از دادگاه در نورنبرگ برای دانشجویان یک کشور که با گذشته ای عمیقا ناعادلانه و دردناک خود دست و پنجه نرم می کنند ، مهم بود.



Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>